آلبومین انسانی

مهم ترین فعالیت بیولوژیک آلبومین، مشارکت در پایدار سازی فشار انکوتیک خون و حمل و انتقال مواد (هورمون ها، آنزیم ها، مواد بیوشیمیایی خصوصا اسیدهای چرب، فراورده های دارویی و سموم) می باشد. آلبومین در غلظت های مختلف تهیه و در بیماران قلبی، شوک های ناشی از خون ریزی های شدید و به منظور تنظیم فشار انکوتیک خون، سوختگی ها و جهت ترمیم و حفظ حجم خون در گردش، در جایی که کمبود حجم ثابت شده است مورد مصرف قرار می گیرد.

مهم ترین فعالیت بیولوژیک آلبومین، مشارکت در پایدار سازی فشار انکوتیک خون و حمل و انتقال مواد (هورمون ها، آنزیم ها، مواد بیوشیمیایی خصوصا اسیدهای چرب، فراورده های دارویی و سموم) می باشد. آلبومین در غلظت های مختلف تهیه و در بیماران قلبی، شوک های ناشی از خون ریزی های شدید و به منظور تنظیم فشار انکوتیک خون، سوختگی ها و جهت ترمیم و حفظ حجم خون در گردش، در جایی که کمبود حجم ثابت شده است مورد مصرف قرار می گیرد. همچنین آلبومین می تواند به لیگاندهای مختلف مثل اسید های چرب آزاد و کلسیم و هورمون های خاص استروئیدی، بیلی روبین و بخشی از تریپتوفان پلاسما متصل شود.

فراوان‍‍ترین پروتئین موجود در پلاسما هست که در حفظ فشار انکوتیک خون نقش اساسی دارد. آلبومین در کبد ساخته می شود و غلظت آن درخون حدود ۴۰ گرم در هر لیتر می باشد. آلبومین از زنجیره‌ای از ۵۸۵ آمینواسید تشکیل شده و با ۱۷ پل دی‌سولفیدی یک پروتئین کاملا پایدار را تشکیل می دهد.آلبومین بین ۴۰ تا ۴۵ درصد در بخش داخل عروقی و حدود ۵۵ تا ۶۰ درصد در فضاهای خارجی است. آلبومین دارای ویژگی‌های هیدروفیلی قوی می باشد و یک گرم آلبومین حدودا به ۱۸ میلی‌لیتر آب متصل می‌شود که موجب حلالیت بالای آن می‌شود. کاربردهای رایج آلبومین شامل درمان جایگزینی حجم، افزایش فشار انکوتیک کلوئیدی، حفظ سطوح آلبومین سرُم در موارد هیپوآلبومینی، در نقش مولکول ناقل، پاک کننده رادیکال های آزاد و حفظ یکپارچگی غشایی، مدیریت تغییرات مایعات به عنوان عامل اسموتیک در بیماران دچار سوختگی و همچنین بیماری‌های کبدی همراه آسیت می باشد. همچنین آلبومین در درمان بیماری ARDS، OHSS، بیماری همولیتیک نوزادان HDN، نفروز حاد کلیه و شوک‌های عفونی کاربرد دارد.

error: Content is protected!